فروغ چشمان

گفتم: تو هميشه نزديکي؛ من دورم... کاش مي‌شد بهت نزديک شم
گفتي: و اذکر ربک في نفسک تضرعا و خيفة و دون الجهر من القول بالغدو و الأصال
     .:: هر صبح و عصر، پروردگارت رو پيش خودت، با خوف و تضرع، و با صداي آهسته ياد کن (اعراف/۲۰۵) ::.

گفتم: اين هم توفيق مي‌خواهد!
گفتي: ألا تحبون ان يغفرالله لکم
     .:: دوست نداريد خدا ببخشدتون؟! (نور/۲۲) ::.

گفتم: معلومه که دوست دارم منو ببخشي
گفتي: و استغفروا ربکم ثم توبوا اليه
     .:: پس از خدا بخوايد ببخشدتون و بعد توبه کنيد (هود/۹۰) ::.

گفتم: با اين همه گناه... آخه چيکار مي‌تونم بکنم؟     
گفتي: الم يعلموا ان الله هو يقبل التوبة عن عباده
     .:: مگه نمي‌دونيد خداست که توبه رو از بنده‌هاش قبول مي‌کنه؟! (توبه/۱۰۴) ::.

گفتم: ديگه روي توبه ندارم
گفتي: الله العزيز العليم غافر الذنب و قابل التوب
     .:: (ولي) خدا عزيزه و دانا، او آمرزنده‌ي گناه هست و پذيرنده‌ي توبه (غافر/۲-۳) ::.

گفتم: با اين همه گناه، براي کدوم گناهم توبه کنم؟ 
گفتي: ان الله يغفر الذنوب جميعا
     .:: خدا همه‌ي گناه‌ها رو مي‌بخشه (زمر/۵۳) ::.

گفتم: يعني بازم بيام؟ بازم منو مي‌بخشي؟
گفتي: و من يغفر الذنوب الا الله
     .:: به جز خدا کيه که گناهان رو ببخشه؟ (آل عمران/۱۳۵) ::.

گفتم: نمي‌دونم چرا هميشه در مقابل اين کلامت کم ميارم! آتيشم مي‌زنه؛ ذوبم مي‌کنه؛ عاشق مي‌شم! ...  توبه مي‌کنم
گفتي: ان الله يحب التوابين و يحب المتطهرين
     .:: خدا هم توبه‌کننده‌ها و هم اونايي که پاک هستند رو دوست داره (بقره/۲۲۲) ::.

ناخواسته گفتم: الهي و ربي من لي غيرک     
گفتي: اليس الله بکاف عبده
     .:: خدا براي بنده‌اش کافي نيست؟ (زمر/۳۶) ::.

گفتم: در برابر اين همه مهربونيت چيکار مي‌تونم بکنم؟
گفتي:

يا ايها الذين آمنوا اذکروا الله ذکرا کثيرا و سبحوه بکرة و اصيلا هو الذي يصلی علیکم و ملائکته لیخرجکم من الظلمت الی النور و کان بالمؤمنین رحیما
.:: ای مؤمنین! خدا رو زیاد یاد کنید و صبح و شب تسبیحش کنید. او کسی هست که خودش و فرشته‌هاش بر شما درود و رحمت می‌فرستن تا شما رو از تاریکی‌ها به سوی روشنایی بیرون بیارن. خدا نسبت به مؤمنین مهربونه (احزاب/۴۱-۴۳) ::.

با خودم گفتم: خدا... خالق هستی... با فرشته‌هاش... به ما درود بفرستن تا آدم بشیم؟! ... ... ...   

برگرفته از وبلاگ : http://kosar21.blogfa.com/

يادش آمد که وقتي بچه بود ، چقدر خوب اداي راه رفتن پدر بزرگ را در مي آورد.
دست به عصا ، کمر خميده ، قدم هاي لرزان و آهسته درست مثل پدربزرگ.
حالا ديگر سالها از آن زمان گذشته ، ديگر نمي خواهد اداي پدربزرگ را در بياورد.اما نمي تواند.

خودم را مرتب کردم.راست ايستادم ، سرم را بالا گرفتم.
- لعنت به اين زندگي.
يک قطره باران از لبه عينکم لغزيد و سقوط کرد روي لبم ، با زبانم به آرامي بلعيدمش ، لذت بخش بود ، درونم خالي شد.
- آخ کاش بودي لا مصب
هروقت که منتظر قطار بودم حس مي کردم که حتما يه بهانه اي هست که يک آدم ديوانه از هل دادن من به روي ريل هاي قطار لذت ببرد ، به اين دليل هميشه ، اينجا ، لبه مرگ مي ايستادم.بعضي از اوقات از ترس حتي به پشت سرم هم نگاه نمي کردم ، فقط با خودم مي گفتم :
- لعنتي هلم بده ديگه

وقتي چند لحظه پيش از شروع پرده اول ، ستاره ي نمايش افتاد و مرد ، کارگردان گفت : نمايش بايد اجرا شود.امشب به جاي بازيگر کار آموز، ستاره نمايش بايد نقش نعش را بازي کند.
بازيگر کارآموز به سرعت تغيير لباس داد.اجراي او عالي بود.
ستاره نمايش آخرين نقشش را بي نقص بازي کرد.
بازيگر کارآموز موقع تعظيم در برابر طوفاني از کف زدن هاي پرشور ، سرنگي را که در جيب داشت لمس کرد.

در روزگار دور مريدي در هند زندگي ميکرد که شنيد استادي بسيار خوب در ايران زندگي مي کند از آنجا که وسايل نقليه اندک بود تا ايران براي ديدن استاد پياده آمد

وقتي به در خانه ي استاد رسيد به او گفت: من از هند تا اینجا پیاده آمده ام تا فقط یک سوال از شما بپرسم

و استاد قبول کرد . مرید پرسید : برای اینکه راحت تر منظورم را بیان کنم آیا میتوانم هندی صحبت کنم؟؟؟

استاد گفت بله و در را بست

مرید دوباره در زد و استاد از داخل منزل پاسخ داد : تو می خواستی یک سوال بپرسی و آن را هم پرسیدی

در زمان های دور بودا در حال عبور از مزرعه ای بود که کشاورزی نزدیک شد و گفت :

ای بودا تو می گویی همه می توانند به اشراق برسند پس چرا هیچ کس به اشراق نمی رسد؟

بودا لبخندی زد و گفت : از تو دوست خوبم خواهشی دارم      می توانی تا عصر لیستس از خواسته های اهل روستا را برایم بنویسی؟

کشاورز قبول کرد و از آنجا که روستا کوچک بود تا عصر لیست را نزد بودا برد

بودا لیست را نگاه کرد و دوباره لبخندی زد و گفت دوست من آیا خودت این لیست را خوانده ای؟

مرد گفت :آری

بودا گفت : از میان تمام مردم ده هیچ کس نخواسته به اشراق برسد و من هم گفتم هر کسی که ( بخواهد ) می تواند به اشراق برسد

خدايا! به من رفيقي بده که با من گريه کند. دوستي که با من بخندد را خودم پيدا خواهم کرد !

خدا تنها معشوقي است که عاشقاني دارد که هيچ يک از بودن ديگري ناراضي نيست و هيچگاه يکي از آنها معشوقش را تنها براي خود نمي خواهد..

چهار چيز است که نمي‌توان آن‌ها را بازگرداند... سنگ ... پس از رها کردن! حرف ... پس از گفتن! موقعيت... پس از پايان يافتن! و زمان ... پس از گذشت

خطر خوشبختي در اين است که آدمي در هنگام خوشبختي هر سرنوشتي را مي پذيرد و هرکسي را نيز .

براي شنا کردن به سمت مخالف رودخانه، قدرت و جرات لازم است . وگرنه هر ماهي مرده اي هم مي تواند از طرف موافق جريان آب حرکت کند

شما دل به يار خود بسپاريد ، ولي نه براي نگهداري آن ، زيرا فقط گرمي زندگي است که مي تواند دلها را حفظ کند .

در عمق تاريکي تکيه بر اين سد سکوت نگاهت را در تصويرم مي جستم.... بر شوق يخ زده ام پلک هايت را بگشا من اينجاهستم ايستاده در کنارت نه حرف نخواهم زد نگذار سکوت اين ديوار بلند بشکند... بايدي در کار نيست نه من مانده ام و نه تو سالهاست که به آغاز نرسيده ايم

يا عرض سلام و التماس دعا

6 حاجت در گرو شش خصلت

حضرت امير عليه السّلام مي فرمايد:

 مردي نزد رسول خدا ص آمد و گفت: يا رسول الله مرا به عملي راهنمايي کنيد، به عملي که به سبب آن:

1. خدا مرا دوست بدارد                     


2. مردم مرا دوست بدارند


3. دارائيم فراوان شود


4. بدنم سالم بماند


5.  عمرم طولاني شود


6. خدا مرا با تو محشور کند

رسول خدا صلي الله عليه و اله فرمودند:

 اين 6 حاجت 6 خصلت مي خواهد:

1. گر مي خواهي خدا تو را دوست بدارد از او بترس و از گناه پرهيز کن.


2. اگر مي خواهي مردم تو را دوست دارند به آن ها خوبي و نيکي کن و به آنچه در دست آن هاست طمع نکن و چشم نينداز.


3. اگر مي خواهي دارائيت فراوان شود زکوة بده.


4. اگر مي خواهي بدنت سالم بماند فراوان صدقه بده.


5. و اگر مي خواهي عمرت طولاني شود صله رحم کن(ديد و بازديد خويشان)


6. و اگر مي خواهي خدا تو را با من محشور کند سجده را براي خدا طولاني کن.

(داستان هاي رسول خدا ، مير خلف راده ص 27 و 28)

قال علي عليه السلام

اجملو في الخطاب تسمعوا جميل الجواب

نيکو سخن گوئيد تا پاسخ نيکو بشنويد

Good words beget good answers

روزي ازم پرسيد:بزرگترين آرزوي توچيست؟ گفتم:تحقق يافتن آرزوي تو.....اما افسوس هرگزندانستم آرزوي تو جدايي از من بود

امشب براي گريه ام يک شانه مي خواهم که نيست دراين خرابات جهان يک خانه مي خواهم که نيست در غربت چشمان تو تنهاييم اواره شد در وصف اين نامردمان يک واژه مي خواهم که نيست

وقتي خواستم بميرم. گفتند:بزرگترين گناه نا اميدي است. وقتي براستي سخن گفتم . گفتند: دروغ است . وقتي به ستايش روي آوردم گفتند: خرافات است. وقتي گريستم . گفتند: کودکانه است. وقتي خنديدم گفتند: ديوانه است. حال دگر مانده ام ..... و حال که ديگر! سخن نميگويم. گويند عاشق است! اين است زندگي من ....

بودنم را هيچکس باور نداشت, هيچکس کاري به کار من نداشت, بنويسيد بعد مرگم روي سنگ, با خطوطي نرم و زيبا و قشنگ, او که خوابيده است در اين گور سرد, بودنش را هيچکس باور نکرد,

به ديدارم بيا،هر شب دراين تنهايي تنهاو تاريک خدا مانند دلم تنگ است بيا اي روشن اي روشنتر از لبخند شبم را روز کن در زير سر پوش سياهي ها دلم تنگ است

زندگي دفتري از خاطرهاست ... يک نفر در دل شب ، يک نفر در دل خاک ... يک نفر همدم خوشبختي هاست ، يک نفر همسفر سختي هاست ،چشم تا باز کنيم عمرمان مي گذرد... ما همه همسفريم

جبران خليل جبران:
بهترين بخشي را در هر فرد جست وجو کن و اين را به او بگو. همه ما به چنين محرکي نيازمنديم، هر بار که از کار من ستايش مي شود، فروتن تر مي گردم چون احساس ناديده گرفته شدن يا ناخوشايند بودن نمي کنم. نگريستن به عظمت همسايه ات را بياموز و عظمت خودت را نيز بنگر.

  آدم به جرم خوردن گندم

 با حوا

 شده رانده از بهشت

 اما چه غم

حوا خودش بهشت است

دو پسر بچه ايستاده بودند و عبور شيطان را مي نگريستند، نيروي مجذوب کننده چشمانش را هنوز به ياد داشتند.
- واي، از تو چه مي خواست ؟
- روحم را و از تو چه خواست؟
- سکه اي براي آنکه تلفن کند.
- بهتر است برويم و چيزي بخوريم.
- آري. خيلي دلم مي خواهد اما نمي توانم . زيرا تنها سکه ام را به او دادم.
- اشکالي ندارد در عوض من صاحب سکه هاي فراواني شده ام.
---------------------------------
سکان را به من بده

خدا با لبخندي مهر آميز به من مي گويد:‹‹آهاي دوست داري براي يک مدتي خدا باشي و دنيا را براني؟››

مي گويم:‹‹البته به امتحانش مي ارزد.

کجا بايد بنشينم ؟

چقدر بايد بگيرم ؟

کي وقت ناهاراست ؟

چه موقع کار را تعطيل کنم؟››

خدا مي گويد:‹‹ سکان را بده به من! فکر مي کنم هنوز آماده نباشي››.

تصادف

------------

برگرفته از: قصه‌هاي اخلاقي عرفاني فلسفي از مثنوي / دکتر محمود فتوحي

-----------------------------------------------

اگر سهم من از اين همه ستاره فقط سو سوي غريبي است , غمي نيست . همين انتظار رسيدن شب برايم کافي است

گر سلطنت بلدنباشم .سلطنت نميکنم...اگر زندگي بلد نباشم زندگي نمي کنم ...اما اگه دوست داشتن رو بلد نباشم به خاطر تو ياد ميگيرم

-----------------------------------------------

آري اين منم که در دل سکوت شب . نامه هاي عاشقانه پاره مي کنم . اي ستاره ها اگر به من مدد کنيد . دامن از غمش پر از ستاره مي کنم

مهم نيست چند بهار را در کنار هم زندگي کنيم* مهم اين است که چند لحظه بهاري زندگي کنيم. يادمان باشد عمر کوتاه است

-------------------------------------------------

کاش مي شد بارديگر سرنوشت از سر نوشت

کاش مي شد هر چه هست بر دفتر خوبي نوشت

کاش مي شد از قلمهايي که بر عالم رواست

با محبت, با وفا, با مهربانيها نوشت

 کاش مي شد اشتباه هرگز نبودش در جهان

داستان زندگاني بي غلط حتي نوشت

کاش دلها از ازل مهمور حسرتها نبود

کاين همه اي کاشها بر دفتر دلها نوشت

-------------------------------------------------

من از روييدن خار سر ديوار دانستم که نا کس، کس نمي‌گردد بدين بالانشيني‌ها

-------------------------------------------------